| Artery34's profile~Querida~BlogListsNetwork |  Tools  Help |
|
~Querida~ย้ากกกกก ชีวิตต้องสู้ๆๆๆๆ -----김하라.... October 06 บ่นๆๆๆๆๆ แบบว่าคอมเน่าครับ ติดไวรัสอ่า ติดเล็กๆน้อยๆ (ที่ทำให้เกือบจะไม่ได้นอนเพราะหาไฟล์ไอ้ไวรัสบ้านี่แหละ)
แบบว่าติดมันมา ทั้งๆที่เพิ่งลงวินโดว์ใหม่ ไม่ทันไร โอ้ววววว ดันติดไวรัสมาอีกแระ -*- เซงจิตเรยยยย
ทีนี้เราก็มาบ่นเรื่องเรียนๆดีกว่า แบบว่าคะแนนออกแล้ว
แล้วไงล่ะ งงมากทำไมถึงได้เกรดเท่านี้เนี่ย ความจริงมันน่าจะได้น้อยกว่านี้ไม่ใช่หรอ
ในเมื่อเคมี Final อ่า ได้แค่ 6/20 แต่รวมคะแนนปรากฏว่าเคมีได้เกรด 4 !?
เอ่อ มันน่าเกลียดมากมายรับไม่ได้อย่างแรง ทั้งที่เตรียมใจได้เกรด 3 หรือ 3.5 วิชาเคมี แต่นี่ เอ่อ
รับไม่ได้จริงๆอ่า มันได้เยอะเกินไป อย่างงี้เค้าเรียกเกรด 4 เก๊ๆอ่าดิ
แต่ว่านะ เกรดทั้งหมดก็ได้ดีอยู่ แต่ที่ต้องขอบคุณอย่างยิ่งคือ.....
วิชาการงาน (งานช่าง) ที่ช่วยทำให้ข้าพเจ้าพ้นความรู้สึกผิดกับวิชาเคมี เพราะว่าข้าน้อยนั้นได้ งานช่าง 3.5
ภูมิใจจังที่ทำให้ข้าพเจ้ารู้สึกว่าข้าพเจ้ายัง..เอ่อ ไงดีล่ะ
เอาเป็นว่าดีใจจังที่ไม่ได้เกรดเฉลี่ย 4.00 ดีใจที่ได้ 3.9....กว่าๆ
ซึ่งแค่นี้ก็เยอะเกินไปแล้วนะ เมื่อเอามาเทียบกับหัวสมองอย่างนี้
ไม่อยากให้ร.ร.ปล่อยเกรดเลย ให้ตายซิ
ถ้าทำอย่างนี้ เกรดก็ไม่มีทางวัดอะไรได้เลย September 14 เรื่องน่าเศร้า และสะเทือนใจในหลวงทรงร้องไห้ เมื่อวันที่ 8 มีนา ที่ผ่านมาผมได้ไปงานที่โรงเรียน เหมือนเช่นทุกปีตอนกลับเดินมาตามตึกยาวเพื่อจะกลับมาทางประตูด้าน เพาะช่าง ยังไม่ถึงบริเวณเศาลหลวงพ่อปู่ พบอาจาร์ยท่านหนึ่งนั่งอยู่ จำได้ว่าเป็นอาจารย์สุธี ท่านเกษียณไปแล้ว ไม่รู้คุณรู้จักรึเปล่า กราบอาจารย์ท่านแล้ว สังเกตุเห็นว่าอาจารย์ร้องไห้อยู่ ท่านบอก เพิ่งได้พบกับรุ่นพี่ที่มาในงาน รุ่นที่เท่าไหรก้อไม่ได้ถาม เป็นนายทหารราชองครักษ์ชั้นผู้ใหญ่ เค้าเล่าให้อาจารย์ฟังว่า ...ในหลวงทรงร้องให้..เห็นบ่อย ทรงเสียใจที่เมืองไทยจะสิ้นในรัชกาลของท่าน แล้วกระนั้นหรือ ผมอยากจะตอบอาจารย์ไปว่าคงไม่หรอก ถ้าคนไทย รู้จำคำว่าว่า'หน้าที่'มากกว่า"สิทธิ" เราเคยชินกับการเป็น..ผู้รับ...จากคนคนหนึ่งที่เกิดมาเป็น..ผู้ให้...ให้มาตลอด เคยชินจนลืมไปว่าวันนี้ถึงเวลาแล้วรึยังที่ เราควรจะผู้ให้แก่พระองค์ท่านบ้าง... ผมลาอาจารย์เรียบร้อยร้อย กลับไปตามตึกยาว ไปไหว้ พระผู้ให้กำเนิดโรงเรียน อธิฐาษขอให้พระองค์ท่านช่วยคุ้มครองให้หลานท่านทรงมีแต่ความสุข..ทรงมีพระพลานามัยที่แข็งแรง...เพียงแค่ไม่อยากได้ยินว่า ..ในหลวงทรงร้องไห้ ความสุขของพระมหากษัตริย์ หนึ่งปีที่ผ่านมา เราใส่เสื้อเหลืองเราใส่สายรัดข้อมือสีเหลือง คนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคมเพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาทพระเจ้าอยู่หัวเพียงไม่กี่นาทีวันนั้น ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบการปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุขเราได้ แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งที่คนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์ จักรี และ พระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย .....สิบสองปีที่ผ่านมา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจเพราะทรงงานหนักเกินไปในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระประชวรหนักอยู่ ณ โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนินไปทรงเยี่ยมพระราชชนนี ไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัดใหญ่ถวาย พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระ และในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือ ม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วมกรุงอยู่ ยังจำกันได้ไหม? ..... 34 ปีที่ผ่านมา วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ.2516 เป็นครั้งแรกในรัชกาลที่เกิดวิกฤติด้านการเมืองรุนแรงที่สุด วันนั้น นิสิตนักศึกษาและประชาชนนับหมื่นนับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้นตำรวจทหารยิงประชาชน ในขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ เกิดกลียุคทุกหย่อมหญ้า " คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเอง " คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลดา พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคนว่า “คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับพลัน” และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลัน หลังจากนั้นไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า “เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียวจะมีอำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น?” ผมไม่ได้ตอบ แต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยคที่ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์ BBC ว่า พระองค์ทรงเป็น "SOUL OF THE NATION" หรือ“จิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ” ยังจำกันได้ไหม? แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่ เราสร้างค่านิยมผิดๆ ว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีเงินมากที่สุด เราโกงทุกครั้งที่มีโอกาส เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึงแต่ “สิทธิ” แต่ลืมคำว่า “หน้าที่” เรากำลังฆ่ากันเองทุกวันในภาคใต้ เราสร้าง “กฎหมู่” ให้เหนือ “กฎหมาย” เราเดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่เห็นด้วย เราก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน และทั้งโลกกำลังจับตามองเราอยู่ เราเคยหยุดคิดกันบ้างไหมว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา จะทรงเสียพระทัยเพียงใด? แล้วสิ่งที่เราทำไปในวันเฉลิมพระชนมพรรษาคืออะไร การที่เราใส่เสื้อเหลือง สายรัดข้อมือ ที่ว่า Long life The King เราทำเพื่ออะไร มันเป็นแค่ผักชีโรยหน้าที่จะแสดงให้โลกเห็นว่าคุณรักพระมหากษัตริย์เพียงใดเท่านั้นนะเหรอ 80 ชันษาของพระองค์ท่าน หากเปรียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่ได้รับการดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่สมควรที่จะตรากตรำทำงานหนัก แต่กลับเป็นว่า ในปีที่ครบ 80 ชันษาของพระองค์ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ ที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์ พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้งชาติ ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้ ไม่ใช่จะประทับอยู่ในพระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อม ด้วยข้าราชบริพาร หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้คือ เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคีกัน รู้จักความ พอเพียง และมีสติ-เพียงเท่านี้เอง แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่? หรือนี่คือการแสดงความกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา? August 07 555 แบบว่าตัดผมแร้วก็ไม่มีไรมากมาย แค่อยากบอกว่าวันจันทร์ที่ 6 สิหาคม 2007 ข้าน้อยได้ตัดผมแร้ว
ก๊ากๆ ซะงั้น ตัดเหลือสั้นนิดเดียว แบบว่ามัดมะได้ ปามานนั้น
เหอะๆ หวังว่าจามีชีวิตที่ดีขึ้น สดชื่นผ่องใส เบิกบานใจ อารมณ์ดี
เหอะๆ (แค่ตัดผมเนี่ยนะ -*-)
จะว่าไปแล้วก็เสียดายชะมัดเรย กลางหลังเชียว เหลือแค่คอ T-T
แต่พอตัดมีแต่คนบอกว่าหน้าเด็ก 555 น่ารัก เอิ๊กๆ
.............................................
ตัดผมครั้งนี้เหมือนเป็นการตัดสิ่งไม่ดีออกไปซะ
ตัดความรู้สึกหลายๆอย่างออกไปจากเราด้วย
เป็นการเริ่มใหม่อย่างเล็กน้อย 555 เราควรเปลี่ยนบางอย่าง เสียบางอย่าง เพื่อให้ได้สิ่งที่ดีกว่า ใช่มั้ย?
*******************
July 26 โอ้ววว ฤดูงานแห่งการบ้านโอ้วว ทำไมการบ้านช่วงนี้มันเยอะมากมายอย่างนี้นะ 555
สั่งมาได้ -*- แบบว่าหมดฤดูกาลมิดเทอม อยากบอกว่ารู้ผลแล้ว 8 วิชา
55 ยังไม่ตกซักวิชา รอลุ้นพระพุทธอีกหนึ่ง แต่ถึงไงไม่ตกพระพุทธแน่นอน
เรื่องราวต่างๆ มาแล้วก็ปล่อยมันจบๆไป ไม่มีอะไรต้องไปใส่ใจอีกแล้ว
อ่านะ
และก็ใกล้ฤดูกาลแห่งวันหยุด-*- ที่ต้องออกจากบ้านมาเรียนพิเศษ และไปดูงาน
อย่างนี้มันหยุดตรงไหนเนี่ย -*-
แอ๊น มาแหละช่วงนี้ แบบว่าวันพุธฝอยกะแอ๊นอย่างเมามัน 555
โคตรคิดถึงมันเรยยยยยย
คิดถึงไอ้หมูนิคด้วย ไปเข้าค่ายลูกเสือโลกที่อังกฤษ
โอ้ย อิจฉาจริงๆๆ -*- ซะงั้น
555 หมดแนวฝอย จบคร้าบบบ July 20 เสียใจ หลังจากกลับจากค่าย ไปเป็นพี่เลี้ยงน้องๆม.4 อะไรหลายๆอย่างเกิดขึ้น ได้รู้อะไรหลายๆอย่างมากชึ้น ความรู้สึกต่างๆก็พรั่งพรูเข้ามา กลับมาคราวนี้สนุก สุข เศร้า มีครบทุกอารมณ์ แต่ที่มีมากสุดคือ เสียใจ ชั้นเสียใจที่ว่าคนที่เราหวังดีด้วย ไม่ได้คิดกะคนนั้นในแง่ร้าย ไอ้ชั้นมันก็คนพูดตรง ไอ้ที่ชั้นพูดตรงก็เพราะจริงใจไง ไอ้เราก็แค่บอกออกไปตรงๆว่าอะไรมันเป็นไง ก็อุตส่าห์พูดอ้อมๆ สุดๆ อยากจะให้ระบุชื่อคนนักหรอไง ก็ไม่อยากบอกไงล่ะ ก็กลัวเพื่อนแตกกัน ชั้นก็แค่บอกไปตรงๆ ทั้งที่ไม่อยากให้เพื่อนผิดใจกัน แก้ต่างให้ต่างๆนานา
สุดท้ายเป็นไงล่ะ
กลายเป็นว่ากูกลับโดนว่า โดนนินทา โดนโพนทนาว่า เอออย่าไปพูดไปยุ่งกะอีนี่นะ อีนี่มันร้าย
คิดไปเองหรอว่าชั้นเริ่ม ชั้นไม่ได้เริ่ม เราเห็นว่าเป็นเพื่อนกันอ่า แก้ต่างให้ อยากให้เพื่อนรู้ สุดท้ายกูก็โดนว่าว่าอีนี่มันร้าย เหมือนกูผิดนั่นแหละ
กูผิดหรอที่หวังดี สุดท้ายเป็นไง โดนตลบหลังเข้าให้ เสียใจ เสียใจมาก
ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง ต่อหน้าชั้นแกก็ทำดีทำปกติ ลับหลังกลับว่ากันอย่างนี้
จากที่เราเคบยมีความรู้สึกดีๆให้ เราเสียใจมาก เราไม่รู้ว่าจะพูดอะไรแล้ว แล้วที่ผ่านมาน่ะ fake ใส่ชั้นตลอดเวลางั้นหรอ
ทำไมทำกับเรางี้ล่ะ
กูผิดตรงไหนหรอ แล้วมาว่ากันอย่างนี้นี่ ตัวเธอน่ะดีนักหรอไง
ทั้งที่เรื่องนี้มันก็นานมาก แต่ชั้นก็เพิ่งรู้ตอนนี้ แล้วชั้นควรจะรู้สึกไงดี
ไหนจะเรื่องเพื่อนผู้ชายในห้องที่ฟังความข้างเดียวอีก คิดว่าจะมีเหตุผล แต่นี่ยึดแต่ความคิดของตัวเอง
อยากให้คนอื่นขอโทษ แต่กลับขอโทษคนอื่นไม่ได้ ดอกพิกุลจะร่วงออกมาหรอไง
พาลไปหมด จะคบกันเป็นเพื่อนได้เนี่ย ต้องมีผลประโยชน์ร่วมกันเท่านั้นใช่มั้ย?
ถึงเป็นเพื่อนกันได้อย่างนั้นหรอ ต้องพูดแต่คำชมเท่านั้นหรอ ตักเตือนกันไม่ได้เลยหรอ
ถ้าเป็นอย่างนั้นก็คงไม่มี ความจริงใจในโลกอีกแล้ว
|
|
||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
